Długo zwlekałam z podjęciem decyzji — jechać, czy nie jechać do Warszawy? — jednego dnia odbywały się tam dwie interesujące imprezy: Targi Książki Artystycznej oraz Targi Plakatu. W końcu Damian powiedział: "Jedź to twoje hobby", więc kupiłam bilet na EIC w obie strony. A później dowiedziałam się jeszcze o dwóch innych miejscach, wartych odwiedzenia:  Targi Rzeczy Ładnych oraz Zero Waste Polska.

Ja chora i Damian chory, ale siła woli zwyciężyła  — jesienne kontury 2016 zaliczone. Była to już piąta edycja Wrocławskich Targów Sztuki Użytkowej i trzecia, w której wzięłam udział. Czterdziestu pięciu wystawców z całej Polski prezentowało na Dworcu Świebodzkim swoje produkty. Miło było zobaczyć, że poznane onegdaj marki ciągle funkcjonują — bo nie każdej udaje się przetrwać — ale to odkrywanie nowości jest zawsze najbardziej ekscytujące. 

Z Damianem w roli GPS-a — bo przecież gubię się w przestrzeni większej, niż dwupokojowe mieszkanie — pojechałam spędzić weekend w Krakowie. Dla zagorzałego czytelnika 20. Międzynarodowe Targi Książki do czegoś zobowiązują. Przemierzyliśmy więc pół Polski i w sobotę 29 października, trybem spacerowym, dotarliśmy na miejsce. Tam mój potencjalnie przyszły mąż, rzekł do mnie:

– Przyjechałem tu z Tobą, znając statystyki polskiego czytelnictwa. Możesz mi więc "to" wytłumaczyć?

Targi Książki w Poznaniu i we Wrocławiu są relatywnie małymi imprezami. Tymczasem kolejka, by kupić bilet na targach w Krakowie, utworzyła nieomal kwadrat. (Możesz zobaczyć ją na Instagramie). Więc albo statystyka o stanie polskiego czytelnictwa jest przekłamana, albo też w sobotę zjechali się wszyscy bibliofile z kraju.

Po prawie dwóch latach, znów miałam okazję pojawić się na wrocławskich targach wzornictwa. Pierwszą edycję wspominam bardzo dobrze. Organizatorzy już dwa razy wysyłali do mnie materiały dla prasy, zachęcając do odwiedzin. Oferta była na tyle atrakcyjna, że wreszcie powiedziałam sobie: „Nie ma bata, jadę na wiosnę, co by się nie działo!” W decyzji utwierdziła mnie także informacja, że impreza z Browaru Mieszczańskiego, przenosi się do równie klimatycznego Dworca Świebodzkiego. „Uuuu” — mruczałam do ekranu monitora.

W tym roku materiałów dla prasy nie dostałam, ale nie zdziwiło mnie to, ani nie zabolało. W końcu już dwa razy nie pojawiłam się targach i nie jestem też żadnym znaczącym blogerem, czy autorytetem w dziedzinie sztuki użytkowej.

Wraz z bratem i moim partnerem zajechaliśmy do Wrocławia i najpierw oczywiście się zgubiliśmy. W końcu jednak udało nam się trafić na miejsce wydarzenia — ku naszemu zaskoczeniu — bardzo słabo oznakowanego. Wiszący gdzieś w oddali plakat i raptem kilka kartek A4 z napisem „kontury.” i strzałeczką, informowały co i gdzie. Jednak nie zniechęceni daliśmy się opieczątkować i radośnie wkroczyliśmy na teren wystawowy, a tam pomiędzy mną, a moim partnerem doszło do takiej wymiany zdań:

– Damian, czy to budynek jest większy, czy impreza mniejsza?

– Impreza mniejsza, kochanie.

W minioną sobotę:

Muzeum Architektury come back!

Przed rokiem, jednym z moich pierwszych i bardzo popularnych wpisów, było W drodze po sztukę – relacja z wystawy Picasso/Dali/Goya w Muzeum Architektury we Wrocławiu. W minioną sobotę znów miałam okazję postawić stopy w tym przybytku i obejrzeć dwie ekspozycje, czynne jeszcze do 27 września.

Biblioteka Uniwersytecka UAM w Poznaniu, po raz kolejny zorganizowała w swoich murach Dzień Darmowego Komiksu. Jest to świetna inicjatywa, choćby z tego powodu, że Biblioteka posiada jeden z największych regularnych zbiorów komiksów w Polsce – ponad pięć tysięcy woluminów dostępnych dla czytelników.

Podobnie jak rok wcześniej, wydano darmowego Zina. Tym razem nie tylko z pracami ludzi rysujących do szuflady, ale także tych, którzy zostali wydani. Choć nie zajmuję się stricte komiksami, przygotowałam na tę okazję specjalny trzyokienkowy rysunek, który wylądował na pierwszej stronie, zaraz po spisie treści.

Zawsze gdy mam możliwość wzięcia udziału w podobnym wydarzeniu, nie zastanawiam się długo. Lubię i staram się poszerzać swoje kompetencje oraz horyzonty jako grafik. Ponieważ przez większość czasu pracuję w zamkniętym pomieszczeniu, jest to też dobra okazja, by spotkać się z ludźmi i nieco odetchnąć.

Elementarz projektanta 2015, to druga już tego typu impreza, zorganizowana przez dwie studentki Poznańskiego Uniwersytetu Artystycznego. Pierwsza edycja, o ile dobrze się orientuję, stanowiła pracę dyplomową pań Olgi Rafalskiej i Pauliny Kacprzak. Jestem pełna podziwu, że dziewczyny porwały się na organizację tak dużego iwentu.

Złośliwa choroba zwana „nie chce mi się”, może zniweczyć nawet najbardziej oczekiwane wydarzenie. Każdego czasem dopada, a kiedy przemija, pozostawia po sobie nieprzyjemne uczucie wyrzutów sumienia. W minionym tygodniu miałam lekki rzut tej popularnej przypadłości, a związany był z siódmymi poznańskimi targami wzornictwa i sztuki użytkowej Arena Design, które trwały od wtorku 17 lutego do piątku 20 lutego.

W związku z dużą ilością zajęć i intensywnym w ostatnim czasie, trybem życia, musiałam ograniczyć uczestnictwo w tym wydarzeniu do jednego dnia. Mało brakowało i w ogóle bym się nigdzie nie wybrała, ale i tak pojawiłam się na terenach Targów na ostatni dzwonek.